Monthly Archives: January 2012

วันศุกร์ มีเรื่องให้ผมชวนอึ้ง ผมรู้มาว่ามีพี่คนนึงในแผนกเราตัดสินใจลาออก ซึ่งเป็นสิ่งทีไม่คาดคิดมาก่อน เพราะที่นี่ turnover rate ต่ำมาก เราสามารถหาคนที่ทำในองค์กรนี้เป็นเวลา 30-40 ปีได้โดยไม่ยากนัก ดังนั้น การที่มีคนออกถือเป็นเรื่องไม่บ่อยนัก วันนั้นนายผม 2 คนเชิญพี่คนที่จะออกมาคุย เท่าที่รู้เป็นเรื่องส่วนตัว ผมเดาว่าน่าจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับครอบครัว และตามสไตล์ของการทำงานที่นี่ เขาเคารพการตัดสินใจเสมอ ออกจากห้องมานาย (โดยตรง) บอกผมว่า “There will be vacancy in xxxx and you should be prepared” (ขอ censored สักนิด) ได้ฟัง ผมก็เหยยย อะไรวะ … Continue reading →

เมื่อวันศุกร์ ผมมีภารกิจ ต้องไปงานแต่งเพื่อน เธอเป็นเพื่อนสมัยมัธยม จากความทรงจำสีจางๆของผม เธอเรียนสายวิทย์ เหมือนเพื่อนส่วนใหญ่ในห้อง ชีวิตพัดพาไปเจอกับแฟน (ซึ่งก็เป็นเจ้าบ่าวในงาน) ดูเหมือนจะรักกัน 10 ปีมั้ง จนมาลงเอยกันเมื่อวันศุกร์ สารภาพ…ผมลังเลที่จะไปงาน รู้สึก irrelevant ตามประสามนุษย์ที่ชอบให้เหตุผลกับทุกอย่างกับสิ่งที่เกิดขึ้น ผมคิดเสมอว่าการที่ต้องย้ายออกจากสะพานใหม่มาบางบอนเป็นเหตุ ตอนเรียนปี 1 ผมต้องเรียนที่รังสิต เลยได้อยู่ที่สะพานใหม่ พอขึ้นปี 2 ผมไปเรียนที่ท่าพระจันทร์ และย้ายไปอยู่บางบอนเต็มตัว เลยคิดเสมอว่าเป็นเหตุทำให้ disconnected กับพวกเขา (นึกภาพเหมือนตอนสายโทรศัพท์โดนตัดนะ) แล้วโลกของผมก็หมุนไป แล้วเราแทบไม่ได้เจอกัน เพื่อนผมสมัยมัธยมส่วนใหญ่เรียนที่เกษตร กะ ธรรมศาสตร์ รังสิต เลยไปมาหาสู่กันประจำ ส่วนชีวิตผมก็วนเวียนอยู่แถวสนามหลวง ปิ่นเกล้า และปากคลองตลาด … Continue reading →

มีเรื่องอยากเล่า อยากบันทึก เมื่อวานเป็นวันไหว้เจ้าของเทศกาลตรุษจีน เป็นวันที่เราจะเชิญอาม่าอากงที่ไม่ได้อยู่กะเราแล้วมากินข้าว คงเป็นนัยว่าให้ระลึกถึงกัน และก็มีการแจกอั่งเปา สมัยเป็นเด็กหลายคนอาจจะตื่นเต้น แต่ผมเฉยๆ ผมโดนสอนว่า ไม่ต้องไปตระเวนรับอั่งเปาจากญาติๆหรอกนะ แต่ว่าถ้าใครฝากมาก็รับไว้ แต่ผมเองก็ไม่รู้หรอก แม่เก็บหมด ทำให้ผมเองไม่ค่อยได้สนใจมันด้วยซ้ำ โทรศัพท์ดังขึ้น “คิว วันนี้ว่าเปล่า” อาอี๊ (คุณน้า) ถาม “เอ่อ ว่างคับ” จริงๆแล้วไม่อยากไปไหน พ่อกับแม่ไม่เคยบังคับให้ช่วยไหว้เจ้าและผมไม่เคยหยุดเรียนช่วงตรุษจีน สำหรับผมตรุษจีนเป็นวันที่ผมต้องกินของไหว้และลงมาจุดธูปไหว้เจ้าเท่านั้น “งั้นมาหาอี๊หน่อย มาไหว้อาม่าแล้วก็มาเอาซองไปให้อากู๋” อากู๋หรือคุณลุงเป็นลูกชายคนโตของอาม่า (คุณยาย) อี๊ช่วยเหลือเรื่องเงินแกตลอด และส่งแต๊ะเอียไปให้ทุกปี พอขึ้นไปหาอี๊ ผมไหว้อากงอาม่าและอาอี๊อีกคนที่เสียไปนานแล้ว อี๊เอาซองของอากู๋ให้ และยื่นอีกซองให้ผมเป็นซองสีทอง “อันนี้ให้คิวนะ” ที่ผ่านมาอี๊ไม่เคยให้แตะเอียผมและเป็นคนสอนแหละว่าไม่ต้องไปตระเวนรับแต๊ะเอีย และผมเองก็เฉยๆ ผมงงๆ อะไรหว่าซองหนาๆ … Continue reading →

ปกติผมว่าชีวิตผมวุ่นวาย แต่วันนี้พบว่าผมวุ่นวายกว่าปกติ เรื่องเริ่มจากเมื่ออาทิตย์ก่อนผมต้องเตรียมให้นาย (ไม่ใช่นายโดยตรง) เดินทางไปทำ train ด้วยว่าบินระยะไกล ตามเท่าที่ผมรู้เขามีสิทธิได้นั่งตั๋ว business class ผมทำเรื่องลงไปตามระบบ ส่งไปถึงฝ่ายออกตั๋ว แล้วก็เกิด drama ขึ้น “สมพจน์ เดินทางไป train นั่ง buisness ไม่ได้” ผมก็คิดในใจว่างานเข้าแล้วไง ต้องมานั่งแก้ request อีก แต่เอาเถอะ เปิดทำงานมาค่อยว่ากัน ตั้งแต่ทำงานที่นี่มา ผมโดนสอนเสมอว่าอย่าทำอะไรลอยๆ ทุกอย่างควรมีเอกสารหรือกฏรองรับ (ฟังอาจจะดู bureaucratic แต่ผมคิดว่าเงินที่เราได้มาใช้ในองค์กร เป็นเงินบริจาคมา ดังนั้นก็เป็นการสมควรที่ต้องทำงานแบบทั้งมี “ความรับผิด” และ “รับผิดชอบ” ดังนั้นควรต้องมีหลักฐานเพื่อให้ตรวจสอบได้) ดังนั้นผมก็หา confirmation … Continue reading →